گفتم : کی هستی؟ واز کدام نسلی؟ گفت : از نسل آزاد. گفتم :  اسمت چیه ؟ گفت : تو شناسنامه حسین اما مایکل صدام می کنند. گفتم : نام حسین رو کی برات انتخاب کرده ؟ گفت :مادر بزرگم . گفتم : نام حسین تو رو یاد چه می اندازد ؟ گفت : گریه و زاری ، دو روز تعطیلی . گفتم : حقیقت حسین همین است ؟ گفت : من با این مسایل کاری ندارم . گفتم : از اسلام چه می دانی ؟ گفت : چیز هایی مثل روضه ، مسجد ، بهشت ، جهنم . گفتم :همین ؟ گفت : مگه چیز دیگه ای هم داره ؟ گفتم :از فرهنگ ما چه می دانی ؟ گفت :فرهنگ ما خیلی قدیمی شده ما نیاز به چیز های جدید داریم . گفتم : مثلا ؟ گفت : رمان های عشقی ، جاز ، رپ و ... گفتم : شهید باکری رو می شناسی ؟ گفت : آره ، اسم خیابانی است که می گن موبایل فروشی های خوبی داره . گفتم : از فرهنگ غرب چه می دانی ؟  گفت : خیلی چیز ها ، روابط آزاد ، مد ، لباس و ... گفتم : دیگه چی ؟ گفت : فیلم های جذاب ، مجلات رنگارنگ ، محبت به حیوانات . گفتم : از جنگ چه می دانی ؟ گفت : شلوغی ، ویرانی و کشتار . گفتم : از رزمندگان چی ؟ گفت : می گویند جزوات کنکورش عالیه . گفتم : هدف از زندگی چیه ؟ گفت : این دو روز دنیا را باید عشق کنم ، باید خوش بگذرد . گفتم : چه وقت به آدم خوش می گذرد ؟ گفت : وقتی آدم آزاد باشد . گفتم : آزادی یعنی چه ؟ گفت : یعنی اینکه من هر کاری که عشقم کشید انجام دهم ...            ادامه دارد...

میم مثل مادر ، به همین سادگی ، خیلی دور خیلی نزدیک ، آواز گنجشک ها و ... لیست فیلم هایی هستند که هرگز نتوانستند علیرغم همه شایستگی هایی که داشتند (از کارگردانی گرفته تا بازیگری) اکران موفقی را حداقل در سینمای ایران تجربه کنند . دایره زنگی ، آتش بس ، مارمولک ، اخراجی ها و ... لیست دیگری از فیلمهایی هستند که از آنها باید بعنوان فاتحان سینمای ایران طی سالیان اخیر یاد کرد . نگاهی گذرا به نوع تیپ چنین فیلم هایی و مقایسه شان با فیلم های بالایی ، ما را به سمت چنین واقعیتی سوق می دهد که " فیلمهایی بیشتر مورد توجه مردم قرار گرفته اند که کمدی تر بوده اند " بعبارت دیگر هر چه که یک فیلم مهارت خود را در قلقلک دادن مردم بیشتر نشان داده باشد با استقبال بیشتری روبرو بوده است . اینکه چرا چنین اتفاقی افتاده و یا گرایش مردم به سمت چنین فیلم هایی خوب است یا نه ؟ و این تمایل چقدر با فرهنگ بومی و اسلامی ما همخوانی دارد؟همگی سئوالاتی هستند که شاید جامعه شناسان یا اساتید فرهنگی کشور !! یا حتی روانشناسان بهتر بتوانند به آنها پاسخ دهند. اما حاکم بودن چنین رابطه ای میان مردم و سینما ، حقیقت غیر قابل انکاری است که باید خودش و تبعاتش را پذیرا شد .  با توجه به مقدمه بالا نباید آنچه که در اخراجی های 1 و 2 اتفاق افتاد را دور از ذهن تلقی کرد . به هر حال استفاده از روش های متنوع و نوین دیالوگ نویسی ، به کارگیری بازیگرانی که همگی ید طولایی در عرصه طنز داشته اند ، خلق فضاهای کمیک برای طنازی هرچه بهتر بازیگران و... از عوامل موفقیت این فیلم کمدی هستند . سئوال این است که دلیل استقبال مردم از دوگانه ی اخراجی ها همین دلائلی بود که برشمردیم ؟ چرا مردم به چنین فیلمهایی می خندند در حالی که از سایر فیلم های خنده دار آنچنان که باید استقبالی         نمی کنند ؟ همیشه پای یک زن در میان است ، چارچنگولی ، دلداده ، ده رقمی و ... لیست دیگری از فیلم هایی هستند که حقیقتاً از همه آنچه که یک فیلم طنز باید داشته باشد ، برخوردار بودند ولی هرگز نتوانستند به موفقیت و فروش فیلم هایی که در ادامه به بررسی آنها خواهیم پرداخت حتی نزدیک شوند . مگر به این نتیجه نرسیدیم که " هر چه یک فیلم کمدی تر باشد موفق تر است . " فیلم هایی نظیر اخراجی ها چه ویژگی هایی دارند که سایر فیلم های طنز ازآن محرومند؟ بازیگران طنز که همیشه ثابتند وبا همه فیلم ها کار می کنند ، نویسندگان طنز هم همینطور . ساختن فیلم طنز نیز هزینه چندانی ندارد ، پس واقعاً چه عواملی باعث می شود فیلم هایی مثل دنیا ، مارمولک ، اخراجی ها به فروش های میلیاردی برسند ؟ پاسخ این سئوال به ما کمک می کند تا بفهمیم مردم به چه چیز می خندند ؟ اینکه یک مشت لات و لوت که تخصصشان قمار بازی و کفتر بازی و مطربی است لباس رزمندگی به تن کرده و راهی جبهه های جنگ شوند ، اینکه یک شیاد هفت خط لباس آخوندی پوشیده ، مرتکب هر خلافی شود ، اینکه مرد مذهبی نمای مسجدی عاشق یک دختر خیابانی شده و برای رسیدن به او دست به هر کاری بزند و ... همگی از سوژه هایی هستند که سایر فیلم های کمدی از آن محروم بودند . وقتی عده ای با این سئوال که " مردم به چه چیز اخراجی ها خندیدند ؟ " روبرو می شوند ، ساده لوحانه در پاسخ می گویند        " خب معلوم است به شیرین کاری های جواد رضویان و اکبر عبدی و امین حیایی و سایر اخراجی ها ." اگر واقعاً این چنین است ، چرا همان مردم به سایر فیلم هایی که انصافاً از نظر فضا سازی طنز وضعیت بهتری داشتند واز قضا همان بازیگران به ایفای نقش پرداخته   بودند ، نخندیدند ؟؟؟ اصلاً اگر به فرض ، سناریو را تغییر داده و به همین گروه اخراجی ها لباس رسمی (نه رزمندگی) پوشانیده و آنها را روانه یک مکان کاملاً جدی (نه مقدس)       می کردند و حضرات اخراجی ، مشغول همان مزه پرانی ها و دلقک بازی ها می شدند (مثلاً به جای فرمانده جنگ ، رئیس اداره را مسخره می کردند) کسی برای دیدن آنها به سینما   می رفت؟ کسی حاضر می شد ساعتها پشت درب سینما برای دیدن آنها منتظر بماند! پس معلوم می شود تماشاگران به چه چیزهایی بیشتر می خندند . مردم به رقص های اکبر عبدی (باقالی) چون لباس رزمندگی به تن داشت ، خندیدند . مردم به از دیوار بالا رفتن پرویز پرستوئی (مارمولک) چون لباس روحانی به تن داشت ، خندیدند . مردم به خواهش و تمناهای عشقی محمدرضا شریفی نیا (حاجی) چون صاحب اعتقادات مثلاً دینی و مذهبی بود ، خندیدند . به هر حال بارآوردن مردم برای خندیدن به ارزش ها و اعتقاداتشان اتهامی است که امثال ده نمکی باید پاسخگوی آن باشند . میم مثل مادر ، به همین سادگی ، خیلی دور خیلی نزدیک ، آواز گنجشک ها و ... لیست فیلم هایی هستند که هرگز نتوانستند علیرغم همه شایستگی هایی که داشتند (از کارگردانی گرفته تا بازیگری) اکران موفقی را حداقل در سینمای ایران تجربه کنند . دایره زنگی ، آتش بس ، مارمولک ، اخراجی ها و ... لیست دیگری از فیلمهایی هستند که از آنها باید بعنوان فاتحان سینمای ایران طی سالیان اخیر یاد کرد . نگاهی گذرا به نوع تیپ چنین فیلم هایی و مقایسه شان با فیلم های بالایی ، ما را به سمت چنین واقعیتی سوق می دهد که " فیلمهایی بیشتر مورد توجه مردم قرار گرفته اند که کمدی تر بوده اند " بعبارت دیگر هر چه که یک فیلم مهارت خود را در قلقلک دادن مردم بیشتر نشان داده باشد با استقبال بیشتری روبرو بوده است . اینکه چرا چنین اتفاقی افتاده و یا گرایش مردم به سمت چنین فیلم هایی خوب است یا نه ؟ و این تمایل چقدر با فرهنگ بومی و اسلامی ما همخوانی دارد ؟ همگی سئوالاتی هستند که شاید جامعه شناسان یا اساتید فرهنگی کشور !! یا حتی روانشناسان بهتر بتوانند به آنها پاسخ دهند. اما حاکم بودن چنین رابطه ای میان مردم و سینما ، حقیقت غیر قابل انکاری است که باید خودش و تبعاتش را پذیرا شد .  با توجه به مقدمه بالا نباید آنچه که در اخراجی های 1 و 2 اتفاق افتاد را دور از ذهن تلقی کرد . به هر حال استفاده از روش های متنوع و نوین دیالوگ نویسی ، به کارگیری بازیگرانی که همگی ید طولایی در عرصه طنز داشته اند ، خلق فضاهای کمیک برای طنازی هرچه بهتر بازیگران و... از عوامل موفقیت این فیلم کمدی هستند . سئوال این است که دلیل استقبال مردم از دوگانه ی اخراجی ها همین دلائلی بود که برشمردیم ؟ چرا مردم به چنین فیلمهایی می خندند در حالی که از سایر فیلم های خنده دار آنچنان که باید استقبالی         نمی کنند ؟ همیشه پای یک زن در میان است ، چارچنگولی ، دلداده ، ده رقمی و ... لیست دیگری از فیلم هایی هستند که حقیقتاً از همه آنچه که یک فیلم طنز باید داشته باشد ، برخوردار بودند ولی هرگز نتوانستند به موفقیت و فروش فیلم هایی که در ادامه به بررسی آنها خواهیم پرداخت حتی نزدیک شوند . مگر به این نتیجه نرسیدیم که " هر چه یک فیلم کمدی تر باشد موفق تر است . " فیلم هایی نظیر اخراجی ها چه ویژگی هایی دارند که سایر فیلم های طنز ازآن محرومند؟ بازیگران طنز که همیشه ثابتند وبا همه فیلم ها کار می کنند ، نویسندگان طنز هم همینطور . ساختن فیلم طنز نیز هزینه چندانی ندارد ، پس واقعاً چه عواملی باعث می شود فیلم هایی مثل دنیا ، مارمولک ، اخراجی ها به فروش های میلیاردی برسند ؟ پاسخ این سئوال به ما کمک می کند تا بفهمیم مردم به چه چیز می خندند ؟ اینکه یک مشت لات و لوت که تخصصشان قمار بازی و کفتر بازی و مطربی است لباس رزمندگی به تن کرده و راهی جبهه های جنگ شوند ، اینکه یک شیاد هفت خط لباس آخوندی پوشیده ، مرتکب هر خلافی شود ، اینکه مرد مذهبی نمای مسجدی عاشق یک دختر خیابانی شده و برای رسیدن به او دست به هر کاری بزند و ... همگی از سوژه هایی هستند که سایر فیلم های کمدی از آن محروم بودند . وقتی عده ای با این سئوال که " مردم به چه چیز اخراجی ها خندیدند ؟ " روبرو می شوند ، ساده لوحانه در پاسخ می گویند        " خب معلوم است به شیرین کاری های جواد رضویان و اکبر عبدی و امین حیایی و سایر اخراجی ها ." اگر واقعاً این چنین است ، چرا همان مردم به سایر فیلم هایی که انصافاً از نظر فضا سازی طنز وضعیت بهتری داشتند واز قضا همان بازیگران به ایفای نقش پرداخته   بودند ، نخندیدند ؟؟؟ اصلاً اگر به فرض ، سناریو را تغییر داده و به همین گروه اخراجی ها لباس رسمی (نه رزمندگی) پوشانیده و آنها را روانه یک مکان کاملاً جدی (نه مقدس)       می کردند و حضرات اخراجی ، مشغول همان مزه پرانی ها و دلقک بازی ها می شدند (مثلاً به جای فرمانده جنگ ، رئیس اداره را مسخره می کردند) کسی برای دیدن آنها به سینما   می رفت؟ کسی حاضر می شد ساعتها پشت درب سینما برای دیدن آنها منتظر بماند! پس معلوم می شود تماشاگران به چه چیزهایی بیشتر می خندند . مردم به رقص های اکبر عبدی (باقالی) چون لباس رزمندگی به تن داشت ، خندیدند . مردم به از دیوار بالا رفتن پرویز پرستوئی (مارمولک) چون لباس روحانی به تن داشت ، خندیدند . مردم به خواهش و تمناهای عشقی محمدرضا شریفی نیا (حاجی) چون صاحب اعتقادات مثلاً دینی و مذهبی بود ، خندیدند . به هر حال بارآوردن مردم برای خندیدن به ارزش ها و اعتقاداتشان اتهامی است که امثال ده نمکی باید پاسخگوی آن باشند . برادر مسعود ! اگر اپیزود هواپیما ربائی با کلوز آپی (تصویر بسته ای) از شیلا خداداد (مهماندار هواپیما) آغاز نمی شد ، چه اتفاقی می افتاد ؟ فروش فیلم لطمه می خورد یا آقایان منتقد ناراحت می شدند ؟ [کسی چه می داند شاید اکنون که شما در حال تحول و پوست اندازی هستید فکر کرده اید از این " نعمت های خدادادی " هم می توان برای جذب مخاطب استفاده کرد !!]  مسعود خان ! در اینکه حضرتعالی بواسطه حضور در دفاع مقدس ، اطلاعات نسبتاً خوبی در مورد مسائل مربوط به جبهه و جنگ دارید ، شکی نیست ولی به هر حال باید قبول کنید که امروزه فیلمنامه نویسی دیگر از آن شکل سنتی خود خارج و تبدیل به یک رشته دانشگاهی شده که سخت نیازمند تجربه کار در عالم سینماست . اما اصرار شما به نوشتن سناریوی فیلم هایی که خود کارگردانی آن را بر عهده دارید باعث شد ، اخراجی های 2 به شدت از ضعف فیلنامه رنج ببرد . هرچند که بازی های درخشان نزدیک 40 ستاره از سینمای ایران باعث شد چنین ایرادات اصولی کمتر به چشم بیاید ولی پرورش موزون و هـماهـنگ داستان در دو روایت هواپیما و اردوگاه اسرا نیاز به تخصصی داشت که شما از آن بی بهره بودید . تفاوت لحن این دو روایت در کنار رفت و آمدهای مکرر و بی موقع به هواپیما و اردوگاه باعث شد فیلم شما شبیه آیتم های نا مرتبط یک برنامه تلویزیونی شود . ماجرای مربوط به هواپیما ربایی چه نقشی بر روند کلی داستان داشت ؟ بخش هواپیما وصله ی ناچسبی است که شاید هدف شما از گنجاندن این بخش این بوده که فرصتی برای جواد رضویان فراهم کنید تا او نیز به مزه پرانی و جذب مخاطب بپردازد . چگونه ربایندگان هواپیما که هدفی جز رسیدن به همدیگر نداشتند ناگهان تبدیل به کاماندوهای منافق می شوند ؟ و از همه جالبتر اینکه ! چگونه دست برقضا سرنشینان هواپیما از همان اردوگاهی سر درمیاورند که برادران اخراجی ها در آنجا اسیر بودند ؟ چگونه می شود که یاران اخراجی ها بعد از مدت ها دوری از خانواده با دیدن فک و فامیل خود به غیر از یک سری برخوردهای ساده واکنش خاصی از خود نشان نمی دهند ؟ و ده ها چگونه دیگر که هر کدام حاکی از یک نگاه غیر منطقی و سطحی به مقوله فیلنامه نویسی است . در مورد دیالوگ ها نیز بارها دیده شد که بداهه گویی های بازیگران ، فیلم را از مسیر اصلی خود خارج می کرد . هرچند که شما معتقدید به طور کلی طنز در اجرا به اصطلاح " در می آید " و باید همیشه بداهه سازی حین اجرا اتفاق بیافتد ولی استفاده از همین بداهه گویی ها نیز نباید به گونه ای باشد که مخاطب آن را جزء نقاط ضعف فیلم بشمارد . بطور مثال امین حیایی (بزغاله) چهار ، پنج بار ناخودآگاه دیالوگ تکراری اش که " ما برای تلویزیون آمده ایم " را تکرار می کند . یا اکبر عبدی (باقالی) گاهاً در حین اجرای دیگران ، نجوا مانند با خود دیالوگ می گوید . از طرف دیگر هرچند که شما سعی کردید در اپیزود هواپیما ربائی دیالوگ های رد و بدل شده میان موافقان و مخالفان جنگ را به دیالوگ های طلائی و خاطره انگیز " آژانس شیشه ای " نزدیک کنید (مناظره حاج کاظم با مسافرانی که در آژانس به گروگان گرفته بود) ولی متد کلی فیلم (که بر خنده استوار بود) باعث شد این کپی برداری شما نیز آنطور که باید جواب ندهد . در جلسات نقد فیلم مرتباً به پیام های سیاسی که در فیلم وجود داشت اشاره میکردید . کدام پیام سیاسی ؟ شما می پندارید لودگی های بازیگران فیلم که مردم را از خنده روده بر کرده بود اجازه می داد ، مردم پیامی هم بگیرند (آن هم از نوع سیاسی اش) همانطوری که استقبال مردم از ضربه سر رسول به اسی پلنگ به معنای گرفتن پیام میهن پرستی نیست ، استقبال از سیلی مهراوه شریفی نیا را نیز نمی توان به حساب برداشت سیاسی تماشاگران (نفرت از منافقین) گذاشت . سوت و کف و هورایی هم که پس از دیدن این صحنه های اکشن !! دیده شد صرفاً به معنای دریافت پیام سیاسی مد نظر کارگردان نبوده بلکه آنها را باید حاصل انفجار هیجانات درونی مردمی دانست که بعد از دیدن آن حرکات رزمی ، از خود بی خود شده بودند .  برادر جبهه ای ! ما نیز اعتقاد داریم ، جنگ و دفاع مقدس یک کارخانه آدم سازی بوده نه آدم سوزی ! ولی تا کی می خواهید با این شعار بازی کنید ! مگر قرار نبود دوستان اخراجی شما در اخراجی های 1 آدم شوند ؟ مگر مجید سوزوکی تحت تأثیر فضای معنوی ! جنگ و جبهه به شهادت نرسید ؟ مگر بزغاله در آن روستای شیمیایی شده با نجات آن دختر کوچک ، متحول نشد ؟ تحولی که شما در اخراجی های 1 از آن دم می زدید چه شد ؟ شاید شما هم اگر می دانستید اخراجی های 2 را نیز باید بسازید و بدین وسیله مورد استقبال گرم مردم قرار بگیرید ، هرگز قهرمان داستانتان ، مجید سوزوکی را به شهادت نمی رساندید تا از محبوبیت وی در اخراجی های 2 نیز بهرمند شوید [هرچند که ماهرانه سعی کردید با ایجاد کاراکتر جدیدی با همان ویژگی ها و با همان تیپ وقیافه (رسول) این کمبود را هم جبران کنید و به تماشاگر بنمایانید که رسول همان مجید است .] شاید اگر می دانستید قرار است اخراجی های2 را نیزکار کنید هرگز دوستان اخراجی تان را " انسانهای متحول شده" نشان نمی دادید تا امروز با این سئوال ها مواجه نشوید. متأسفانه تحولی که در اخراجی های 2 شاهد آن بودیم یک تحول معکوس بود . به جای اینکه اراذل و اوباش داستان به حقانیت و معنویت جنگ نزدیک شوند ، این شخصیت های آرمانی فیلم بودند که به اراذل و اوباش نزدیک می شدند . سید جواد هاشمی بعنوان نمادی از جوانان آرمانی و متعهد آن روزگار سعی می کند به هر شکلی که شده خود را بعنوان عضو جدیدی از گروه اخراجی ها به مردم معرفی کند . از این رو با اخراجی ها گرم می گیرد ، مثل آنها صحبت می کند ، رفتار آنها را تقلید می کند و برای سلامتی حاج آقا به جای صلوات هورا می کشد .  برادر تازه روشن فکر ! اخراجی های2 با "ترویج ناسیونالیسم" مصداق بارز این ضرب المثل قرار گرفت که گل بود ، به سبزه نیز آراسته شد، " اگه مسلمان نیستم ، ایرانی که هستم " و " ما هرچی که باشیم وطن فروش نیستیم " و " من یه ایرانی ام " و " واسه دفاع از میهنم " و" خاک کشورم برام خیلی مهمتره " و نهایتاً " جان من فدای خاک پاک میهنم" . اینها    نمونه ای از دیالوگ هایی بودند که بارها و بارها در اخراجی های 2 تکرار شد . تکرار این دیالوگ ها به گونه ای رقم خورد که گویی دست اندرکاران فیلم قصد داشتند (انشاءا... ناآگاهانه) این نکته را در مغز مردم فرو کنند که همه رزمندگان ، بخاطر صرفاً " یه مشت خاک " رهسپاره جبهه ها شدند و همه شهدا در راه مقدس !! " دفاع از میهن " از جان خود گذشتند . سئوال اینجاست آیا مسئله ملیت به این اندازه میان رزمندگان و جانبازان و شهدای ما اهمیت داشت ؟ خاک به صرف خاک بودن چه ارزشی دارد که انسان بخواهد جان خود را که عزیزترین است در راه آن فدا کند . خاک که به خودی خود اعتباری ندارد . آنچه که بدان اعتبار می بخشد ارزش ها و اعتقاداتی هستند که در جای جای آن خاک جاری و ساری می شود (به تعبیر بزرگان حرمت المکان بالمکین) همچنانی که خاک کربلا قبل از حسین(ع) اعتبار و تقدسی نداشت ، این حسین(ع) و ارزش هایش بود که به خاک کربلا آبرو داد . آنگاه است که این " خاک مقدس " ارزش دفاع کردن و جانبازی پیدا می کند . وگرنه ، کی رزمندگان ما بخاطر خاک و گل و شن وماسه و آجر واز این قبیل چیزها جنگیدند ؟؟ همه شهدا و رزمندگان به ما (همچنانی که در وصیت نامه ها و سخنرانی ها و کتاب هایشان آشکارا بدان اشاره کرده اند) نه برای صرفاً خاک که برای دفاع از ارزش ها و اعتقادات و حفظ اسلام و انقلاب می جنگیدند و اگر نبود این آرمانهای مقدس انگیزه ای برای جنگ ودفاع نداشتند . شهدا رفتند که "در راه خدا" جانبازی کنند نه " در راه وطن " . به هرترتیب شیفت دادن آرمانهای رزمندگان خالص وباتقوای جنگ از" احیای ارزش های دینی " به " مسأله ملیت " اتهام دیگری است که شما باید پاسخگوی آن باشید .  برادر عزیز ! تا کی می خواهید دلتان را " تک صحنه های ارزشی " فیلم خوش کنید ! معدود صحنه های ارزشی و تأثیر گذار اخراجی های 2 (که به مراتب کمتر از اخراجی های 1 بود) به شدت تحت تأثیر جریان کلی فیلم قرار داشت . به گونه ای که تماشاگران فیلم دوست داشتند ، هرچه سریعتر این صحنه ها خاتمه پیدا کند تا دوباره شاهد دلقک بازی ها و شیرینکاری های دوستان اخراجی شما شوند . شاید برخلاف آنچه که می خواستید ، عادت دادن مخاطب به خندیدن باعث شد که حتی صحنه های ارزشی و تأثیر گـذار فیلم نیز بـه  تمسخر گرفته شده و به اصطلاح " لوس" شود . به طور مثال صحنه ای که همه اسیران را       تا به گردن در زمین فرو کرده بودند ، صـحنه بسیار مـدبرانه ای بود که می توانست عـمق مرارت های اسرای جنگی را به نمایش بگذارد اما متأسفانه در هر سه ، چهار باری که کنار مردم به تماشای این فیلم نشستم ، به جای گریه شـاهد خنده های مردمی بودم که مشغول مسخره این صحنه بودند. تعداد دیگری ازصحنه های ارزشی نیزبواسطه پرداخت ضعیف شما مورد توجه مخاطب قرار نگرفت یا به اصطلاح" خوب از آب درنیامد . " صحنه ای که خانواده ی مجید سوزوکی از شهادت او با خبر می شوند ، می توانست به نقطه ی اوج این داستان تبدیل شود که شما صرفاً با نشان دادن کلیشه ای گریه های مادر او و یک فلش بک از خود مجید ، در عرض چند ثانیه به قضیه پایان دادید ، در حالی که می توانستید با پرورش بهتر موضوع بر تأثیر گذاری این صحنه بیافزایید . دیگر صحنه های ارزشی فیلم   نیز در میان قهقهه های تماشاگران گم شد . بهرحال تک صحنه های ارزشی که این همه به آنها می نازیدید ، دچار چنین آخر و عاقبتی شدند .  حاج مسعود ! من و امثال من هرگز ادعا نمی کنیم همه جبهه را بچه مثبت ها غرق کرده بودند ولی انصافاً چند درصد از رزمندگان خالص و باصفای جبهه را " عملی ها و قمه    کش ها و جیب برها و... " تشکیل می دادند ؟ خیلی بخواهیم اغراق کرده باشیم ، چیزی حول و حوش مثلاً ده درصد . خب ! شمایی که روایت اخراجی ها را " آئینه تمام نمای جنگ و جبهه " می دانید ، چگونه بیش از 90 درصد فیلم خود را به تشریح و توصیف   تیپ هایی اختصاص دادید که کمتر از ده درصد رزمندگان را تشکیل می دادند ؟ آیا فضای جبهه اینگونه که شما نشان دادید ، آکنده از ریا و دروغ بود ؟ آیا فرماندهان دفاع مقدس ، انسان های عصبی و پرخاشگر و خشکی بودند که نمی توانستند با همرزمان خود رابطه ای دوستانه برقرار کنند ؟ آیا همت ها و باکری ها اینگونه بودند ؟ این به معنای دیدن قسمت (خیلی) خالی لیوان نیست ؟ نمی دانم شاید حق با شما باشد ، اگر بنا بود تصویری حقیقی از فضای جبهه ها (آنگونه که واقعاً بود) را به نمایش بگذارید ، دیگر کسی به فیلم شما    نمی خندید ، فیلمتان گیشه ها را به تسخیر خود درنمی آورد ، شهرت و پول زیادی گیرتان نمی آمد ، کسی درخیابانها از شما امضاء نمی گرفت ، دیگر کسی به شما دست تکان      نمی داد . اما ... خنداندن مردم به چه قیمتی ؟ رکورد شکنی و کسب شهرت و پول ، به چه قیمتی ؟ رقصیدن به ساز تماشاگران به چه قیمتی ؟ ... به قیمت وهن ارزشها ؟ به قیمت شکسن دل خانواده شهدا ؟ یا به قیمت خون شدن دل همرزمان و هم سنگرانت ؟ آنانی که روزگاری تو را با وجود همه ی تندروی هایت قبول داشتند اما اکنون با شنیدن اسمت ، شرمگینانه سر به زیر می اندازند !! یکی از همانها که از قضا دستی بر ادبیات جنگ و جبهه داشته می گوید " از بارون عصر بیست فروردین با پسرم پناه بردیم به سینما پایتخت و اخراجی های 2 در حال نمایش بود . از اینکه کارگردان آدم های شبیه به خودش را دست مایه خنده مردم تهرون 88 کرده ، ناراحت شدم . دوست نداشتم چهره تحریف شده آرمان گراهای دهه 60 ، مضحکه ی مردم بشه . اما به هر حال اتفاقیست که در برابر چشم عقلای سینما اتفاق افتاده و برادران زود جوش و دیرپز انقلاب آخرین شیرینکاری هاشون رو نشون می دن . یه روز جلوی دانشگاه ، یه روز سر چارراه ، حالا هم روی پرده سینما . پسرم ! نه این جنگ نبود این آدمای عملی و لمپن به کیلومتر پنجاه جبهه که می رسیدند استحاله      می شدند . پسرم کسی که بوی مرگ رو بشنوه خماری از سرش می پره . پسرم دنیای ذهنی کارگردان به اندازه شخصیت های فیلمشه . او فکر می کنه که اگه روحانی و جاهل به درک هم برسن ، همه مشکلات کشور ، حلله . پسرم ! ما خسته شدیم و داریم به خودمون        می خندیم . این تلخ ترین خنده یه نسل سرخورده است . پسرم برگشتن به مردم هزینه های زیادی داره و تو سعی نکن اونقدر از مردم فاصله بگیری که مجبور بشی با این شیرین    کاری ها ، دلشونو به دست بیاری . همین حرفها رو تو برگشت به پسرم گفتم : زیر بارونی که خنده های تهرون 88 رو خیس کرده بود . مسعود خان ! ؟؟  قبول ! شما موفق شدید پرتماشاگرترین فیلم کمدی تاریخ سینمای ایران (اصلاً جهان) را کارگردانی کنید ، آفرین ! ولی شما را به خدا اخراجی های 2 را در زمره فیلمهای دفاع مقدس قرار ندهید .  قبول ! شما کمدی ساز صاحب سبکی هستید ولی خودتان را با کارگردان های ارزشی مثل آوینی مقایسه نکنید . اجازه بدهید اخراجی ها در همان حد کمدی و لورل هاردی خود باقی بماند ، آن را فیلم تأثیر گذار جنگ قلمداد    نکنید ، چون هرگز به گرد فیلم هایی چون " آژانس شیشه ای " نخواهد رسید .  برادر عزیز ! رزمندگان و شهدایی که میخواستید نشانشان بدهید ، اینها بودند ! ـ شهدایی که پشت پیرهن خود به رنگ خون می نوشتند " میرویم تا انتقام سیلی مادرمان را بگیریم " اینها بودند ؟؟ ـ این بود آن شهدایی که شب عملیات با گریه و زاری از محبوب خود طلب شهادت می کردند ؟؟ ـ آن رزمندگانی که شناسنامه هایشان را برای رسیدن به جبهه ها دستکاری می کردند ، اینها  بودند ؟؟ ـ کجا بودند رزمندگانی که با شعار " یا زیارت یا شهادت " در خاک و خون غوطه ور شدند ؟؟ نه ... نه ! این همان جنگی نبود که آوینی آن را روایت کرده بود . این همان فضایی نبود که ملاقلی پور آن را به تصویر کشیده بود . تو نیز آن کارگردانی نبودی که بتواند جنگ را با همه واقعیت هایش روایت کند .